من نمی دونم چرا هرچی این برنامه های تلویزیونو نگاه میکنم دلم برای مردم غزه (یا به قول گولی ساده لوح و احمق غزوه!)نمی سوزه. هرچی این تلویزیون جام غم تلاش میکنه خود شو به درو دیوار میزنه و جر واجر میکنه و ماتحتش رو از هم میدره من ککم هم نمی گزه! همونطوری که مردن مردم عراق برام بی اهمیته! مگه مردن ما ها برای اونا مهمه؟ مگه کسی غیر از اینا بودن که با ما جنگیدن؟ همین عراقیا و فلسطینیا و صد تا ملیت دیگه. مگه کودکی ما رو با توپ و تفنگ به گند نکشیدن؟ چرا باید دلم بسوزه؟ تازه خوشحال هم می شم. این حرف هم که این شیعیان عراق نبودن که با ما جنگیدن یه زر ( یا ضر؟! یا ذر ؟! یا ظر؟!!!!) مفته. به نظر من این عراق بود که با ما جنگید نه صدام. و مسخره تر از همه اینه که کسانی که الان در غزه مثل گوشت چرخ کرده شدن ( از گفتن این اصطلاح در باره ی اونا مث شیطان دلم غنج میره و خون از دندونام میچکه) پیروان همونایی هستن که در مقابل امام حسین ایستادن. بعد توی این سیمای ما هر روز دارن تبلیغ می کنن که غزه شده کرب و بلا مهدی بیا مهدی بیا! عجبا! حیرتا! چند روزه هرچی فکر می کنم که ببینم چطور میشه همچین چیزی ، راه به جایی نمی برم. آخه این فلسطینیا که خودشون پیرو یزید و معاویه و توی سپاه عمر سعدن. پس امام زمان بیاد در دفاع از اونا با کی بجنگه؟ امام حسین؟ اگه با یهودیا هم بجنگه که در جبهه مقابل فلسطین هستند یه جورایی یهودیا یا همون اسراییلی ها با امام حسین توی یه جبهه قرار میگیرن. خلاصه آقایان امام زمان رو به جنگ با امام حسین دعوت میکنن.
هیچ رقمه جور نمیشه.
بدون خیار شور نمیشه.
آره

